Hee, vandaag is het m’n laatste “roze” pilletje (Omnibionta Pronatal). Is dat een teken of koop ik best een nieuwe doos ? Ik ga toch nog wachten tot morgen want uitgerekend vandaag is het ook nog eens volle maan ! En daar geloof ik toch een beetje in…
Er gaat geen dag voorbij of het baby’tje in m’n buik heeft de hik, zo grappig…
Ik herinner me dat ons oudste ook heel veel de hik had nadat ze geboren was, ze was zo’n gulzig etertje. Misschien is het een voorteken dat dit ook wel zo ééntje wordt…
Als baby is dat wel zalig als ze zo goed kunnen eten want ons oudste vulde haar buikje zodanig dat ze ook altijd lang voort kon, in vergelijking met ons 2de die altijd snel verzadigd was maar na 2 uur alweer honger had.
Raar hoe dat eetpatroon erin blijft, naarmate ze groter worden. Ons oudste zou ik moeten intomen, jongste daarentegen eet flink maar heeft een maagje als een muisje 
Elke morgen sta ik een beetje (soms teleurgesteld) verrassend op van, hé, ik ben niet wakker geworden van weeën of ik moet weer in slaap gevallen zijn…
Maar elke avond ben ik ook weer blij dat ik kan zeggen, goed dat ik dat nog kunnen doen heb vandaag…
En zo raakt stillekesaan het hele huis van kop tot onder schoon, worden er kasten ontruimd en gepoetst, wordt de diepvriezer ontdooid,… en zo kunnen we eindeloos blijven doorgaan
Blij zijn om wat je vandaag kunt doen en achteraf niet triestig zijn omdat je iets niet meegepakt hebt…
We leven maar 1 keer. Waarom zouden we dan dingen laten die we graag zouden doen, waar we niets verkeerd mee doen ?!
Niks uitstellen of afzeggen maar alles meepakken, morgen kan het gedaan zijn.
Dat is wat ik denk, maar ik kan fout zijn…
Zo staan de kinderen elke dag op. Nog zoveel dagen hé mama, voor de baby geboren wordt ?!
Ja, ‘t is te hopen…
Enfin, ‘t ziet er niet uit dat het voor vandaag is en het weer zit alweer niet mee deze vakantie, dus we plannen om te gaan zwemmen vanmiddag, met opa bij.
Dinsdag is het marktdag in het dorp. Het is nu al de 2de keer dat ik kan gaan.
Eigenlijk is het niets speciaals maar toch krijg ik er een vakantiegevoel bij. Als we in het zuiden van Frankrijk zijn, gaan we ook altijd naar de markt. Het is zeker niet dezelfde sfeer en vooral niet hetzelfde weer maar ‘iets’ doet me toch denken aan de markt in Frankrijk, ik weet niet wat.
Het leuke aan de markt, is het sociaal contact. Je komt er mensen tegen die je graag terug ziet, die je al een poos niet meer gezien hebt of je slaat een babbeltje met één of andere kennis van vroeger, zeker nu met de vakantie is het druk op de markt.
Ik geniet ervan…
En we gaan er nog meer van profiteren vandaag. Als de zon niet wil komen, dan zoeken we wel andere leuke dingen om te doen.
Gisteren hebben we al wafels gebakken, vandaag gaan we naar de film.
En tussendoor houden we het huis proper en tellen we af (nog 7 dagen), kwestie van een beetje evenwicht te vinden…
Zondag zou het beter weer zijn aan de kust dan in het binnenland… DAT HAD IK GEHOORD !! 
Gek of niet, ik wou naar zee… Het kon me niet schelen naar waar, een strand om op te zitten was genoeg.
Onderweg kreeg ik al het ‘vakantiegevoel’. Jippie, eindelijk eens wég van thuis. Ik ben het kotsbeu om te wassen, strijken en kuisen. Elke week opnieuw, zonder afwisseling. Djeezes, wat beklaag ik huisvrouwen…
Enfin, ik heb met volle teugen genoten van m’n dagje aan zee en het deed me plezier om de kinderen te zien vliegeren. Ze hadden er zoooo naar uitgekeken.
Na zo’n dagje zon en zeelucht had ik weer bakken energie om er tegen aan te gaan, allez, dat dacht ik toch… :S. ‘t Was maandag alweer veel minder
Wat doe je als je het eventjes allemaal niet meer zitten ?!
Filmpje huren, chips en nootjes klaarzetten en genieten maar… ook dit is vakantie !
elke dag is het aftellen naar de “streefdatum”. We lopen hier precies allemaal op de toppen van ons tenen. En het wordt een vicieuze cirkel. Iedereen loopt hier wel eens boos op elkaar. Vermoeidheid speelt een rol en wordt uitgewerkt op anderen die op zich dan weer prikkelbaar worden enz. enz.
Oudste is nu terug van kamp. We hadden er zo naar uitgekeken maar een mens onthoudt bij afscheid precies alleen de goeie dingen. De driftbuien, door oververmoeidheid, daar hadden we geen rekening mee gehouden… :S
Voor de rest, kijk ik vooral eens uit naar écht zomerweer. Nu we niet op vakantie gaan, hoop ik dat het toch nog eens goed gaat zomeren in juli en augustus want anders is het toch maar triestig verzuipen in dat weer.
Telkens ik naar de stad ga, denk ik, en dit was misschien de laatste keer voor ik ga bevallen…
Ik heb er vandaag toch weer van genoten om gezellig met ons drietjes een spaghetti te gaan eten bij de Kastart.
Het is écht leven van dag tot dag want elke dag denk ik, en nu zou het wel eens kunnen komen.
Voorlopig is er niets van aan en houdt dat klein sloebertje ons in spanning. Maar eigenlijk begin ik het nu wel ferm gewoon te worden om zo te leven van dag tot dag. Alles mag, niets moet. Lang geleden dat ik zo nog geleefd heb. Ik geniet met volle teugen, op mijn manier…
Het voelt goed aan want ik doe waar ik zin in heb. En de ene dag kunnen dat heel andere dingen zijn dan de andere. Ik volg gewoon mijn intuïtie en ik ben ervan overtuigd dat dat hetgene is wat je gelukkig maakt. Helaas is dat niet altijd mogelijk in een mensenleven en een mens past zich zo veel en zo goed mogelijk aan. Maar oh, wat zou ik graag aan heel wat “verplichtingen” mijn laars lappen…
Hé, voor’t eerst deze week maak ik plannen. Plannen voor zaterdag dan nog wel. Da’s veel te ver vooruit gekeken maar ik heb gewoon zin om iets te plannen met de oudste. Ik heb ze al zo hard moeten missen deze week dat ze nu toch wel ‘t één en ‘t ander verdient en dan heb ik het vooral over aandacht. Want daar heeft ons jongste afgelopen week dan weer serieus kunnen van profiteren… Toch raar, hoe een gezin verandert door ééntje meer of minder.
Straks gaan we van 2 naar 3. Dat zal nog andere veranderingen teweeg brengen. Ik ben benieuwd.
