de laatste dagen, weken heb ik geen hongergevoel meer. Het lijkt wel of ik heb geen smaakpapillen meer want mijn eten smaakt me langs geen kanten. Ik krijg bijna geen hap meer door mijn keel of het is tegen m’n zin. Dat is niet zo uitzonderlijk maar normaal heb ik dan wel gigantische snoepbuien. Nu kan ik me zelfs niet laten verleiden door snoep of chocolade. Mijn lichaam toont precies een afkeer naar al dat lekkers. Heel bizar. Het heeft natuurlijk ook z’n voordelen, die jeans zit nu niet meer zo strak maar toch vraag ik me af of het ergens een reden heeft.
Ik voel me anders nochtans heel sterk vandaag, en veel energie. Ik heb het gevoel dat ik weer alles aankan. Misschien ook omdat ik er mij stilletjes bij neergelegd heb dat er geen ontwijken aan is.
Ik schrik dan ook geweldig van de reactie van die ene. Nooit gedacht dat ze zo radicaal zou zijn. We zitten nochtans volledig op dezelfde golflengte maar na een heel zwaar weekend ben ik nu zover gekomen dat ik het allemaal wat meer moet relativeren, terwijl zij nu juist op haar hoogtepunt (of is het eerder dieptepunt) zit en van geen plooien of wijken wil weten. Ergens heeft ze volkomen gelijk maar kan ik ook akkoord gaan met het omgekeerde, om problemen te vermijden. We moeten nu gewoon betere tijden afwachten en omwegen zoeken. We komen er wel uit, ik heb er vertrouwen in.
Het lijkt wel, nét als ik me een beetje beter voel dat ik aangetrokken word om diegene met een depressieve bui op te peppen. En natuurlijk doe je dat, uit liefde.
Alles komt goed maar het heeft alleen tijd nodig.
Veranderingen gebeuren niet van vandaag op morgen. Veranderingen zijn bedoeld om te verbeteren, zoniet, moet er niets veranderd worden.
