Het doet pijn te horen dat er blijkbaar iets verspreid wordt dat, bij mijn weten, nog niet zo is. Tenminste, wij zouden het op de eerste plaats moeten weten maar dat is nog lang niet het geval.
Hoe weten anderen dat dan, vraag ik me af ?
Er wordt veel te snel geconcludeerd (aha, toch iets bruikbaar over gehouden aan de opleiding probleemoplossend werken).
Men vangt ‘A’ op en men breit er zelf vervolg ’B’ aan…
Op zich is dit niet zo erg. Ik betrap er mezelf ook soms op.
En in dit geval is het waarschijnlijk de impact van mijn gemoedstoestand. Het is voor anderen misschien een logisch gevolg dat ze begrijpen uit mijn boodschap.
Maar voor het kind vind ik het wel erg. Kinderen onder elkaar zijn nu eenmaal heel eerlijk én heel hard !
Wat als het niet zo is ? Wat als er 2 maand verder een gunstige evolutie is ?
Zou er daar eigenlijk al iemand bij stilgestaan hebben voor ze hun kinderen inlichten ?!
Het is natuurlijk hun kind en hun zorg niet en iedereen weet wel beter.
Ik stel de troost, de ervaringen (zowel positief als negatief) heel erg op prijs. Het geeft je de kans het draaglijker te maken, te relativeren maar het zou wel leuk zijn dat ze haarzelf zo niet laten twijfelen aan de waarheid. Ze heeft nu meer dan genoeg zelfvertrouwen nodig i.p.v. haar te doen wankelen.
Gelukkig is ze een heel sociaal, vrolijk en vergevingsgezind kind genoeg om haar van die leugens niets aan te trekken, denken we althans… want je kunt nooit de schade in iemands hart meten.
Je leert er op termijn wel mee leven.
