Manlief speelt op m’n gevoel.
Hij confronteert me met de foto’s van de jongste als baby. Het laat ons allebei niet ongevoelig. Wat is dat toch schattig, zo’n baby. Het was een leuke tijd o.k. maar ik ben nu ook even tevreden met ons toch al 2 grote dochters. Elke leeftijd heeft z’n charmes. En zo’n baby’tje laat nu eenmaal niemand koud.
Het is afwegen, laat ik mijn gevoel of mijn verstand doorwegen ?! 3 kinderen moeten ’s morgens even goed op tijd de deur uit zijn als 2 kinderen. En als ik zie hoe nipt dat nu soms maar lukt…
