Gisteren ontmoette ik haar onverwacht. Ik dacht dat het dé moment was om het haar te vertellen. Ik wil haar op die manier een beetje ‘beschermen’.
Maar stomme ik, ze is en blijft sluw. Haar opmerkingen blijven nazinderen.
Waarom moet ik haar zonodig beschermen ?! Ze kan er beter tegen dan wie ook. Ik ben dan altijd de stomme trut die me laat leiden door mijn gevoelens/emoties en daarna ben ik er zelf de dupe van.
Enfin, bij deze zie ik dus weer bevestigd wat ik eigenlijk al een jaar weet. Ze is en blijft een valse in een verpakking. Ook al zijn er nog altijd die dat niet door hebben.
Ik ben eens benieuwd wat dat gaat geven op termijn…
