Jij weet precies wat je wil, niet? Net als de prinses op de erwt. Hoewel je het daarom niet altijd luidop zegt, of precies kan omschrijven, heb je wel een eigen willetje. Jij vertrouwt rotsvast op je intuïtie en dat is prima. Zorg er alleen voor dat de mensen om je heen ook weten waar je vastberadenheid vandaan komt. Zo begrijpen ze je veel beter!
We gingen vandaag gezellig tafelen met ons clubke vrouwen en 1 man, voor onzen nieuwjaar. We trotseerden regen en wind, zelf grote paraplu’s waaiden stuk, en kwamen terecht bij Stadius. (www.brasseriestadius.be)
We aten daar heel lekker in een gezellig kader en keuvelden honderduit over koetjes en kalfjes…
Dé baby kwam ook aan bod. En, namen.
Voor een jongen is het niet evident want ik hoor graag namen zoals bv. Michiel maar die past niet in de stijl (lees: klinkt niet Frans genoeg) van ons meisjes.
De naam voor een meisje daarentegen staat al vast. En mijn collega deed me eventjes schrikken toen ze dacht het te weten… Ik moet ooit tegen een klant gezegd hebben dat ze een hele mooie naam heeft en zij had dat onthouden. Ik kon me dat wel herinneren, maar niet meer de naam. Ik dacht aan Léontine of Joséphine of zoiets maar die vind ik ondertussen niet meer zo mooi.
Toen ze zei: éléonore… ging pas een belletje rinkelen. Inderdaad, dat vind ik een PRACHTIGE naam. Het stond zelfs al op m’n lijstje toen ons oudste geboren werd. Maar, ik kon ze geruststellen, die naam zal het niet worden. Want voor namen te kiezen, ben je met 2 en mijn wederhelft vindt dit niet zo z’n ding. Enfin, ik vind het niet zo erg want de naam die we nu gekozen hebben vind ik minstens even mooi
Eléonore blijft ondertussen voor altijd mijn favoriet naampje nr. 2, maar er komt geen baby meer. Misschien komt het ooit nog van toepassing in een volgend leven
Ik krijg de laatste dagen veel reacties. Reacties van alle soorten…
Je hebt er die heel hard schrikken (lees: bijna van hun stoel vallen en geen woord meer uitbrengen), heel koel, nuchter en onverschillig zijn (met alle respect). Dan heb je de paniekzaaiers, die meestal tot eenzelfde leeftijdscategorie behoren. Enkelingen staan stil bij die extra kinderbijslag…
Door sommige ga ik twijfelen, nadenken. Stel, dat je heel ander nieuws brengt. Slecht nieuws bv. een scheiding of zo, zouden ze dan even begaan met je zijn of zouden ze je al snel als een baksteen laten vallen ?!
Maar ik krijg vooral en veel positieve, enthousiaste reacties. Ik had het niet verwacht. Het overvalt me een beetje maar het is wel leuk. Het geeft je dat beetje extra energie om er tegenaan te gaan.
En voor diegenen die het allemaal niet zien zitten, I’m sorry, het was mijn keuze. Het was een hele moeilijke en lange keuze. Ze is nu gemaakt en ik kan niet meer terug. Ik zal er het beste proberen van maken ook al weet ik nu al dat het met ups en downs zal zijn. Maar, ik zie wel. Ik weet ook niet wat de toekomst brengt. Misschien brengt het me in zekere zin wel ‘rust’ of geeft het me net een ander zicht waardoor ik beter zal weten wat ik eigenlijk wil…
In ieder geval, we kijken er met z’n allen naar uit en hopen dat het een gezond brokske mag zijn.