Telkens ik naar de stad ga, denk ik, en dit was misschien de laatste keer voor ik ga bevallen…
Ik heb er vandaag toch weer van genoten om gezellig met ons drietjes een spaghetti te gaan eten bij de Kastart.
Het is écht leven van dag tot dag want elke dag denk ik, en nu zou het wel eens kunnen komen.
Voorlopig is er niets van aan en houdt dat klein sloebertje ons in spanning. Maar eigenlijk begin ik het nu wel ferm gewoon te worden om zo te leven van dag tot dag. Alles mag, niets moet. Lang geleden dat ik zo nog geleefd heb. Ik geniet met volle teugen, op mijn manier…
Het voelt goed aan want ik doe waar ik zin in heb. En de ene dag kunnen dat heel andere dingen zijn dan de andere. Ik volg gewoon mijn intuïtie en ik ben ervan overtuigd dat dat hetgene is wat je gelukkig maakt. Helaas is dat niet altijd mogelijk in een mensenleven en een mens past zich zo veel en zo goed mogelijk aan. Maar oh, wat zou ik graag aan heel wat “verplichtingen” mijn laars lappen…
Hé, voor’t eerst deze week maak ik plannen. Plannen voor zaterdag dan nog wel. Da’s veel te ver vooruit gekeken maar ik heb gewoon zin om iets te plannen met de oudste. Ik heb ze al zo hard moeten missen deze week dat ze nu toch wel ‘t één en ‘t ander verdient en dan heb ik het vooral over aandacht. Want daar heeft ons jongste afgelopen week dan weer serieus kunnen van profiteren… Toch raar, hoe een gezin verandert door ééntje meer of minder.
Straks gaan we van 2 naar 3. Dat zal nog andere veranderingen teweeg brengen. Ik ben benieuwd.
