elke dag is het aftellen naar de “streefdatum”. We lopen hier precies allemaal op de toppen van ons tenen. En het wordt een vicieuze cirkel. Iedereen loopt hier wel eens boos op elkaar. Vermoeidheid speelt een rol en wordt uitgewerkt op anderen die op zich dan weer prikkelbaar worden enz. enz.
Oudste is nu terug van kamp. We hadden er zo naar uitgekeken maar een mens onthoudt bij afscheid precies alleen de goeie dingen. De driftbuien, door oververmoeidheid, daar hadden we geen rekening mee gehouden… :S
Voor de rest, kijk ik vooral eens uit naar écht zomerweer. Nu we niet op vakantie gaan, hoop ik dat het toch nog eens goed gaat zomeren in juli en augustus want anders is het toch maar triestig verzuipen in dat weer.
