Van Leeuw tot plank van 26… november 30, 2008

Ik las met ons oudste vandaag een boek. Een zielig boek over een hond die door het lot eenzaam werd.
Dochter en ik zitten op dezelfde golflengte. Het greep ons alletwee aan. Zo mooi was het. De verwoording was zo echt dat ieder zich daar ook wel eens in herkent.

 

Enkele fragmenten:
De mensen lopen voorbij… Een mooie meid met… Wat een schatje… Omdat ze mooi is. En ik blijf achter. 
Ik ben geen schoonheid.
Het is om te huilen. Ik sloof me uit. Hihihi, dat wordt wat met dat schatje. Weet je wat het is ? Ik ben niet meer zo jong. Ik ben geen schoonheid. De mensen zeggen… Dat doet pijn.  
… mij kiezen ze dus nooit. Misschien moet ik eens naar de kapper ?
Te oud.
Ik voel me rot. Hier komen heel wat mensen. Maar geen mens wil me. Ik voel me rot. Zo rot. Ik krijg geen hap door mijn keel. Ik heb er geen zin meer in.
Stomme wereld
Daar komt weer iemand. De pot op. Ik doe niet langer mijn best. Nu niet meer. En nooit meer. Ze hoeven me toch niet. Voor mij hoeft het niet meer. Stomme wereld.
Lekker zielig
Ik word mager. Mager omdat ik niet meer eet. Er zitten rimpels in mijn hoofd. Lekker zielig.

 

Hihi wijs toch, hoe je zo’n woorden/zinnen die je uit de context trekt, een andere betekenis krijgen ? Het zou over ik weet niet wat allemaal kunnen gaan maar gaat over Leeuw, de hond.
Maar in mijn context noemt ik het plank van 26. Want ook in een gezin van 5 kan een mens zich al eens oud, rot en zielig voelen… En dan krijg je humeurschommelingen. Maar geen mens die dat begrijpt, behalve m’n dochter van 8 jaar ! Ze begrijpt me, ik voel het zonder woorden in haar blik en aan haar lichaamstaal, en dat doet deugd. Hoe ze door een simpel boekje de dingen des levens leert. We zijn maatjes, échte zielsverwantjes tot spijt van wie het ons benijdt.

het zwarte gat november 30, 2008

Het weekend zorgt enigzins voor afwisseling. De kinderen hebben geen school, we kunnen langer uitslapen, er worden uitstapjes gedaan,…

Maar dan, na het weekend volgt absoluut weer het zwarte gat. Terug naar het huishouden. Het kuis- en opruimwerk kan weer beginnen. Of ik maak plannen om elke dag een uitstap te doen. Het is een verstrooiing maar het helpt je niets vooruit.

En terwijl de uitgevoerde plannen van de weekends onder collega’s duchtig gewisseld worden, probeer ik mijn knop weer om te draaien en wissel ik een babbeltje met de muren en babylief…

Vrijdaggevoel november 28, 2008

Als je elke dag thuis bent, is geen dag vergelijkbaar met de vrijdag of het vrijdaggevoel dat je hebt als je werkt. Ook al ben je thuis “aan het werk”, elke dag lijkt hetzelfde. Dat geeft me een saai gevoel.

Maar binnen x aantal maanden werk ik ook op vrijdag en zal de dag niet vlug genoeg om kunnen zijn en zal het vrijdag- of bijnaweekend gevoel des te groter zijn !

Ik begin er al volop naar uit te kijken. Al zal ik de voordelen van dit leventje nu ook wel missen…

Oh, it’s what you do to me… november 26, 2008

Hey there Delilah
What’s it like in New York City
I’m a thousand miles away
But girl tonight you look so pretty
Yes you do
Time Square can’t shine as bright as you
I swear it’s true

Hey there Delilah
Don’t you worry about the distance
I’m right there if you get lonely
Give this song another listen
Close your eyes
Listen to my voice, it’s my disguise
I’m by your side

Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
What you do to me

Hey there Delilah
I know times are getting hard
But just believe me, girl
Someday I’ll pay the bills with this guitar
We’ll have it good
We’ll have the life
We knew we would
My word is goodOh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me

Hey there Delilah
I’ve got so much left to say
If every simple song I wrote to you
Would take your breath away
I’d write it all
Even more in love with me you’d fall
We’d have it all

 

A thousand miles seems pretty far
But they’ve got planes and trains and cars
I’d walk to you if I had no other way
Our friends would all make fun of us
And we’ll just laugh along because we know
That none of them have felt this way
Delilah, I can promise you
That by the time that we get through
The world will never ever be the same
And you’re to blameOh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
Oh, it’s what you do to me
What you do to me

Hey there Delilah
You be good and don’t you miss me
Two more years and you’ll be done with school
And I’ll be making history like I do
You know it’s all because of you
We can do whatever we want to
Hey there Delilah, here’s to you
This one’s for you

Bolero november 23, 2008

Gisteren genoten van een zalig concert gebracht door het Koninklijk Bevers Harmonieorkest.

Het eerste deel werd afgesloten met ‘dé Bolero’ van Ravel. Zaaaalig als je’t mij vraagt. Ik weet niet wat het is, maar ik heb iets met die Bolero. Het doet me terugdenken aan m’n jeugd en ik voel mij er zo goed bij.

Het werd gisteren ook prachtig gebracht. Ik heb het zo intens ervaren. Ik kon wel huilen van emotie, zo mooi en zo blij dat ik het nog eens terug hoorde.

Ik kan me echt niet inbeelden dat iemand dit afgezaagd vindt.

Voor mijn part mag de Bolero gerust weerklinken als ik ooit dood ga. Ik vind er echt rust in. De rust die ik, voor sommige, misschien wel nergens anders lijk te vinden…

http://www.youtube.com/watch?v=gh_9leIFl7Y

Complex november 23, 2008

Waarom is het leven toch zo complex ? Waarom bestaat het leven niet uit een aaneenschakeling van geluk, vraag ik me af ?

Ik had het me als kind allemaal heel anders voorgesteld, veel rooskleuriger. Waarom hebben kinderen altijd dat droombeeld van de prins op het witte paard, en ze leefden nog lang en gelukkig ?

Ach, ik wou dat ik nog kon denken als een kind. Fantasie, een droombeeld in een droomwereld is misschien wel iets van het mooiste dat er bestaat.

Als volwassene is je leven precies nooit meer onbezorgd en heeft het fantaseren plaats geruimd voor piekeren… Het lijken wel vreemde kronkels die je leven plots gaan beheersen. We moeten op zoek wat die vreemde kronkels betekenen. Sommige kronkels komen van een ander maar worden plots jouw kronkels en probeer het dan nog maar eens allemaal te ontwarren. Alsof we allemaal zomaar op een ‘noodstop’ kunnen duwen. Neen, ik geloof er niet in, mijn kronkels volgen precies een andere weg. Ik zit duidelijk op een andere golflengte…

Overgewicht november 20, 2008

Ik wil af van die paparmen en die michelinbandjes en al de rest van m’n zwangerschap maar ik heb geen zin om geld uit te geven aan infraligne of andere dieettoestanden.  

Ik heb een klik gemaakt in m’n eetpatroon. Voorlopig geen zoetigheid. Massa’s groenten en fruit, sloten water (maar dat was ik al gewoon van de borstvoeding), yoghurt of soms een boterhammetje en 1 keer per dag warm maar dan ook maar 1 bord met kleine porties en niet meer de overschotjes naar binnen werken

En ik ben blij dat ik op 6 dagen toch al resultaat heb. Drie zwangerschapskilo’s zijn er al afgesmolten. Maar ik heb zin om door te gaan. Hoe meer zelfdiscipline ik aan boord leg, hoe fierder ik ben op mezelf en dat is wel goed voor een mens z’n zelfbeeld en zelfvertrouwen.

Ik wil doorgaan tot ik effectief ook iets zie van verbetering op de plaatsen dat ik het wil, want ne mens vermagert altijd net op die plaatsen waar het niet nodig is, aan zijne neus bijvoorbeeld

Het enigste wat raar voelt, is constant te moeten omgaan met een hongergevoel. Opstaan met honger, gaan slapen met honger ook al ’snoep’ ik de hele dag gezond.  Enfin, op den duur went het wel net zoals een mens aan pijn went. Zolang je je er niet op focust, wordt het uiteindelijk maar een detail.

En ik weet dat ik dat zeker niet blijvend uithoud, maar dat hoeft ook niet want we hebben maar 1 leven en als we daarin geen enkele keer mogen zondigen aan koekjes of chips, dan zou het ook geen leven zijn. Maar eens ik op gewicht ben, wil ik het wel graag onder controle houden.

Spreuk van de dag november 19, 2008

Liefde kruipt waar het niet gaan kan…

over liefdesaffaires, minnaressen en soort… november 17, 2008

gisterenavond Loft gaan bekijken.

Een film over hoe het gesteld is met ons mannelijke soort…

Alsof we dat nog niet wisten ? Natuurlijk wel. Een man zit nu eenmaal anders in elkaar dan een vrouw. Het verschil zit hem in de connotatie, de gevoelswaarde. Het is een genderkwestie…

Allemaal loze woorden maar woorden waar iets van betekenis achter zit. Kriebels, vreugde, liefde, haat, pijn, verdriet, wrok,…

Het zegt veel over mannen. Over hoe ze zichzelf verliezen in hun eigen fantasietjes en de kick om hun ‘drang tot voortplanting’ achterna te lopen.

Maar wie zijn wij om ze tegen te houden ?! Vrouwen die hun kinderen gebaard hebben, zich meer dan 100 % gegeven hebben, pijn en leed verdragen uit liefde. Zijn ze het waard om belogen en/of bedrogen te worden ?

Vrouwen hebben een hart, een gevoel, een geweten. Oja, maar mannen ook hoor. Ik heb er zelfs ene van die goeie soort, weet je wel, van die ‘nieuwe’ mannen met af en toe een ‘vrouwelijk’ denkvermogen.

Oh, wat vinden ze zichzelf toch altijd zo goed. Maar in basis zijn ze gewoon allemaal hetzelfde.

Onlangs grapte een vriendin: het kan toch niet anders dan dat er een man ons geschapen heeft ? Waar is het evenwicht ? Zou hij dat per toeval vergeten hebben ?!

Mannen, tja, ‘t is een rare soort. Ze hebben schrik dat hun mannelijkheid afgenomen wordt. Ze houden van hun echtgenoten en kinderen maar gaan op zoek naar frisse, jonge, groene blaadjes want kinderen baren laat sporen na… Gelukkig hebben ze daar zelf geen last van. Een kind maken of doen alsof, takelt hun lichaam niet af.

Het zielige aan een man is dat ze eigenlijk voor altijd kinderen blijven. Dat werd ook in de film heel leuk in de verf gezet. Vreemdgaan is niet erg, maar het uitkomen… dan zijn het net een stelletje kleuters die zich te pletter liegen.  Grappig eigenlijk.

Vrouwen hebben een keuze. Zich laten gaan of zich sterk houden. Twijfel…

Ach, dit was natuurlijk maar film en fictie. Toch denk ik dat dit niet allemaal zo denkbeeldig is als je hoort dat er tegenwoordig bedrijven zijn waar matrassen ter beschikking liggen en waar termen als ‘naar de bank gaan’ overeenkomen met een wip bij de minnares.

En of ik de film mooi vond ? Mooi vind ik niet echt het woord. Ik vond het eerder geflipt, geschift… En donderdag gaan onze mannen gaan kijken, naar zichzelf ?!

Verrassend leuk november 13, 2008

Dit weekend geheel onverwacht genoten van een mooie tentoonstelling in het Caemersklooster. Zowel wij als de kinderen waren onder de indruk.

Harold Lloyd + Glans en Duister, Eric Standaert

10 oktober tot en met 21 december 2008

De tentoonstelling rond de figuur van Harold Lloyd wordt georganiseerd ter gelegenheid van en in samenwerking met de 35ste editie van het Filmfestival Gent. Er wordt heel wat authentiek foto- en filmmateriaal getoond zoals scripts, partituren, kledij, camera’s. Naast acteur en tijdgenoot van andere populaire filmkomieken zoals Charlie Chaplin en Buster Keaton, was hij ook een fanatiek fotograaf. Er zijn dan ook verschillende reeksen te zien oa met foto’s van Marilyn Monroe en andere pin-ups.

De fotograaf Eric Standaert woont en werkt in Milaan maar is geboren in Oost-Vlaanderen. Momenteel is hij internationaal gekend vooral door zijn werk bij Prada en andere grote Italiaanse modehuizen. Op deze tentoonstelling Glans en Duister worden er beelden getoond uit deze extreem-mondaine wereld die in schril contrast staan met de foto’s die hij maakte op een immens stort in Cambodja: licht versus donker, sexy versus overleven, glamour versus armoede…