Het valt zo zwaar om de 2de keer op een paar maanden tijd vernederd te worden door een man. Allez, zo voel ik het tenminste toch aan maar die mannen vinden natuurlijk dat ik er te zwaar aan til, dat ik weer overdrijf…
Ze bedoelen het nl. helemaal niet zo.
Neen neen, allemaal goed en wel maar wat is, is en ik voel me er rot door, ik kan er mij niet meer fantastisch bij voelen.
Ook dit vraagt weer tijd om te verwerken, alsof het andere al verwerkt was…
Soms denk ik dat het leven misschien wel simpeler zou zijn zonder mannen in mijn leven. Ze denken anders, ze doen altijd anders dan vrouwen willen, waarom in godsnaam maken ze het een mens toch soms zo moeilijk ? zucht…
Gevoel van vernedering februari 15, 2009
Lieve zoon… februari 15, 2009
Hij doet het goed, onze kleine man. En eigenlijk wisten we het op voorhand maar het is toch leuk om bevestiging te krijgen dat hij zo’n braaf kereltje is. Hij eet goed, hij slaapt goed, hij lacht veel,… kortom hij is een lieve zoon. Joehoe ! 
Per non mi dir februari 15, 2009
Michelangelo Rossi (1601 – 1656)
In plaats van mij te vragen om te sterven
zegt ze mij haar niet te beminnen.
Dat is het verlangen van deze feeks!
Zij denkt mij van droefheid te bevrijden door mijn liefde
te ontnemen.
Maar als liefde gelijk staat aan leven en vreugde,
zal mijn hart dan niet sterven zonder liefde?
Bedrieglijke en onbetrouwbare vrouw
hoe weet jij schijn, gestalte en gemoed te veinzen
wanneer je zegt bemin me niet en eigenlijk sterf bedoelt.
SAINT AMOUR februari 15, 2009
Het was na de zesde of zevende keer dat hij, willoos naar beneden rollend en glijdend, in het omwentelen plotseling in Mireilles ogen keek, in staal-, nee grijs-, nee briljant-, briljantblauw met stipjes geel, olijf-, brem-, koolzaadgele stipjes en hier en daar een zweem van grijs, cementgrijs of… of duif… duigblauw, heet het, geloof ik, toch blauw dus (RAL-kleur 5014, Taubenblau, Pigeon blue, Blue pigeon, Azul colombino, Bue colomba…) duifblauw, maar haast grijs (het luisterde nauw) – in Mireilles ogen keek hij.
Uit: Het grote uitstel, Meulenhof, 2007
Grenzen februari 11, 2009
Iedereen heeft zijn eigen persoonlijke grenzen en waarden.
Ik ben er zelf heel gevoelig aan als iemand mijn grens probeert te verleggen, zowel privé als professioneel.
Ik haat het als mensen mijn dag of mijn leven willen bepalen.
Soms denk ik dat ik het gewoon ergens aantrek of zo want dat overkomt precies altijd mij.
Ik kan er zo gefrustreerd door zijn, dat ik plots in staat ben om serieuze knopen door te hakken. Zo’n situaties dwingen me om keuzes te maken.
Ik kan er soms moeilijk bij dat vooral de mensen waarmee je close bent er een totaal andere denkwijze op na houden. Dat zorgt keer op keer voor wrevel.
Het is vooral ook moeilijk als je ervaart dat dingen die jij als zelfsprekend vindt, blijken dat voor anderen niet te zijn en dat ook niet willen/kunnen begrijpen. Wat voor de ene niets is, kan voor de ander een probleem zijn. Een beetje wederzijds respect, dat zou iedereen elke dag moet kunnen opbrengen. Ik ondervind het met ouder worden steeds minder en minder of is het net met ouder worden dat je daar oog voor hebt ?
Maar ach dan denk je, misschien is dit wel het lot en moet ik dit of dat gewoon laten gebeuren… het zou niet de eerste keer zijn.
Na regen en storm, komt er steevast zonneschijn en prijs je je gelukkiger dan ooit.
